23 lutego – Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją

Światowa Organizacja Zdrowia podkreśla, że w chwili obecnej z powodu depresji cierpi 10 proc. populacji. WHO powołuje się na dane i ostrzega: depresja zajmuje czwarte miejsce na liście problemów zdrowotnych na świecie, do 2020 roku znajdzie się na drugim.

Choroba czy złe samopoczucie?

Depresja jako choroba lub – inaczej – klinicznie rozpoznany zespół depresyjny to długotrwały, szkodliwy i poważny stan charakteryzujący się nadmiernym obniżeniem nastroju oraz innymi objawami psychicznymi, behawioralnymi i fizycznymi. Depresja, tak jak wiele innych chorób może dotknąć każdego z nas- bez względu na wiek, płeć, wykształcenie czy status materialny. Do niedawna uznawana była za chorobę osób dorosłych. Coraz częściej jednak badania i obserwacje wskazują na to, że zarówno dzieci jak i młodzież mogą przeżywać stany depresyjne, a ich częstość waha się w grupie nastolatków w granicach 5-10%, a wśród dzieci stanowi 0,4-2,5% populacji.

Sygnały, na które trzeba zwrócić uwagę:

  • stale towarzyszące uczucie smutku, pustki, przygnębienia lub rozdrażnienia
  • wyraźnie zmniejszone zainteresowanie dotychczasowymi aktywnościami lub utrata przyjemności z ich wykonywania
  • znacząca utrata lub przybieranie wagi
  • bezsenność lub nadmierna senność
  • uczucie wewnętrznego napięcia, pobudzenia lub spowolnienie psychomotoryczne, niechęć do działania
  • ciągłe zmęczenie, poczucie braku energii
  • uczucie bezwartościowości, beznadziejności albo nadmierne czy adekwatne poczucie winy, niska samoocena
  • zmniejszona zdolność do myślenia czy koncentracji, trudność w zapamiętywaniu oraz podejmowaniu decyzji
  • powtarzające się myśli o śmierci, samobójstwie
  • dolegliwości bólowe, np. bóle głowy, żołądka, mięśni, nerwobóle

Prawidłowego rozpoznania depresji dokonuje lekarz psychiatra, czasem we współpracy z pediatrą i psychologiem, przy czym istotnym elementem diagnozy jest wywiad z rodzicami dziecka.

Ciągle jeszcze pokutuje obawa, że korzystanie z profesjonalnej pomocy psychologiczno-psychiatrycznej daje nam lub naszym dzieciom etykietkę osób nieradzących sobie, słabych, aspołecznych. Wiemy, że należy dbać o zęby, systematycznie robić badania kontrolne, a niechętnie dbamy o higienę psychiczną. Tym czasem udanie się po pomoc, to objaw dojrzałości i dbałości o siebie i swoich bliskich. Wszyscy rodzice zaniepokojeni stanem psychicznym swoich dzieci, mogą zwrócić się bez skierowania do psychiatry, poradni zdrowia psychicznego, czy poradni psychologiczno-pedagogicznej. Pomoc w przypadku diagnozy depresji wymaga kompleksowych oddziaływań uwzględniających kłopoty dziecka na polu rodzinnym, w relacjach społecznych i trudnościach emocjonalnych. W zależności od głębokości zaburzeń leczenie polega na farmakoterapii (przy głębokiej depresji z hospitalizacją włącznie), psychoterapii indywidualnej, grupowej i/lub rodzinnej oraz psychoedukacji.

Post navigation